İçerik
Çalışma, Kemik Mineral Yoğunluğu Testinin Yaşlı Diyabet Hastaları İçin Yararlı Olabileceğini Önerdi
31 Mayıs 2011 - Tip 2 diyabetli yaşlı insanlar, kemik mineral yoğunluğu testi ile ölçülen kemik yoğunluğu kaybına daha az maruz kalsalar bile diyabetsizlerin kırılma riski daha yüksek olabilir.
Bu paradoks, diyabetli yaşlı kişilerde kemik mineral yoğunluğu testinin herhangi bir değeri olup olmadığını sorgulamaya devam etti. Şimdi, Çarşamba günlerinde ortaya çıkan yeni bir çalışma bu sorunun cevaplanmasına yardımcı oluyor.
Araştırmacılar femur boynu kemik mineral yoğunluğu (KMY) T skorları ve Dünya Sağlık Örgütü Kırılma Riski Algoritması (FRAX) skorlarının diyabetli yaşlı hastalarda kırık riskini öngördüğünü bulmuşlardır. Ancak doktorlar, bu puanları yorumlarken diyabet nedeniyle riskte olası bir artış olduğunu da düşünmelidir.
California'daki University of California, epidemiyoloji ve biyoistatistik profesörü Ann V. Schwartz, WebMD'ye “Kemik mineral yoğunluğunu daha eskilerde test etmek için net bir fayda bulduk, ancak endişe eşiği diyabetsizlere göre daha düşüktü” dedi.
Diyabet ve Kırılma Riski
Kemik mineral yoğunluğu en sık olarak, X-ışını sırasında kemikten geçen düşük enerjili ve yüksek enerjili ışınların miktarını ölçen çift enerjili X ışını absorpsiyometrisi veya DEXA taraması kullanılarak belirlenir.
BMD T skoru, bir hastanın kemik yoğunluğunu 30 yaşındaki normal bir sağlıklıya kıyasla ölçer. Sağlıklı bir genç yetişkinin 1 standart sapması içinde olan T skoru normal kabul edilirken, normalden (-2,5) 2,5 standart sapmadan daha yüksek bir BMD osteoporoz eşiğidir.
Schwartz ve arkadaşları, 770 kadın ve tip 2 diyabetli 1.200'e yakın erkek de dahil olmak üzere ortalama 12 yıl boyunca 18.000 yaşlı insanı takip eden üç prospektif gözlemsel çalışmanın verilerini analiz ettiler.
İzlem sırasında, diyabetli 84 kadın, diyabetli 32 erkek kalça kırığı yaşadı; Diyabetli 262 kadın ve diyabetli 133 erkek diğer omurga dışı kırıkları yaşadı.
Kemik mineral yoğunluğu T skorları ve FRAX skorları, diyabet hastalarında hem kalça hem de omurga dışı kırık riski ile ilişkilendirildi.
Schwartz, “T skoru -2.0 olan bir diyabetik hastanın -2 puanlık T-skoru ile diyabetik olmayan olarak kırılma riski vardı” diyor.
Schwartz, yeni bulgular, FRAX skoru% 3 olan bir diyabet hastasının, aynı skordaki diyabetli olmayan bir hastaya göre daha yüksek kırılma riskine sahip olduğunu doğruladı, diyor Schwartz.
Diyabet İlaçları
Tip 2 diyabetli yaşlıların neden kemiklerinin daha yoğun olsalar da diyabetsiz insanlardan daha yüksek kırık riski taşıdıkları tam olarak açık değildir.
Bazı çalışmalar, diyabet ilaçlarının Avandia ve Actos ile kırılma riskini kullanımını ilişkilendirmiştir, ancak Schwartz bunun dernekleri tam olarak açıklamadığını söylüyor.
Geçtiğimiz sonbaharda FDA, kalp krizlerine bağlı raporlar nedeniyle Avandia'nın kullanımını büyük ölçüde kısıtladı, ancak Actos hala yaygın olarak reçete ediliyor.
Her iki ilaç da, tiyazolidindionlar (TZD'ler) olarak bilinen bir sınıftadır.
2009 yılında yayınlanan 10 ilaç denemesinin gözden geçirilmesinde araştırmacı Sonal Singh, MD, MPH ve Wake Forest Üniversitesi'nden meslektaşları, tip 2 diyabetli kadınlarda kırık riskinin iki katına çıkmasıyla ilişkili olarak TZD'lerin uzun süreli kullanıldığını saptadılar.
Singh, “Riskte iki katlık bir artış önemlidir ve Actos alıyorlarsa bunun daha eski hale getirilmesi gerekir” diyor.
Öngörülen yaygın osteoporoz tedavilerinin yaşlı diyabet hastalarında kırık riskini azaltıp azaltmadığını belirlemek için araştırma yapılması gerektiğini, çünkü bu hastalarda başlarında daha yoğun kemikler bulunma eğilimindedir.
“Kalsiyum, D vitamini ve bifosfonatlar gibi diğer tedavilerin etkisi bu hasta grubunda belli değil” diyor.